Val og ákvörðun á vætuefnum fyrir undirlag

Skilyrði þess að vatnsbundin viðarmálning jafnist að fullu á yfirborði undirlagsins er að snertihornið á milli þeirra tveggja sé núll, það er að yfirborðsorka undirlagsins sé um það bil jöfn og vatnsmiðaðrar viðarmálningar. Fyrir vatnsbundin húðunarkerfi er mjög líklegt að bleytavandamál komi upp á ákveðnum undirlagi með lága yfirborðsorku á meðan yfirborðsspenna viðar er tiltölulega lág, að mestu undir 40mN/m. Með því að bæta við litlu magni af undirlags bleytingarefni er hægt að ná markmiðinu um að draga úr yfirborðsspennu lagsins, sem gerir húðina auðveldari í notkun. Virkni hvarfefnis bleytingarefnis fer eftir getu þess til að draga úr yfirborðsspennu kerfisins, jafnvel við litla notkun, en forðast ákveðnar aukaverkanir meðan á notkun þess stendur (svo sem léleg viðloðun á milli húðunar, auðvelda froðumyndun, aukið vatnsnæmi fyrir kerfið osfrv.). Undirlags bleytingarefnið getur ekki aðeins dregið úr yfirborðsspennu kerfisins á áhrifaríkan hátt, aukið bleyta og gegndræpi viðar, heldur einnig stuðlað að samhæfni milli defoamers og kerfisins og bætt viðloðun milli laga.

Vitiefnissameindir hvarfefnisins innihalda bæði vatnsfælin og vatnssækna virka hópa. Að bæta við slíkri sameindabyggingu mun óhjákvæmilega leiða til sameindastefnu, sem veldur mikilli lækkun á yfirborðsspennu vökvans. Óskautaði hluti sameindarinnar heldur sig í stefnu vökvayfirborðsins í átt að loftinu en skauthlutinn helst í vatnsfasanum. Tegundir bleytiefna fyrir hvarfefni eru meðal annars anjónísk yfirborðsvirk efni, ójónísk yfirborðsvirk efni, pólýeter breytt pólýsiloxan osfrv.